Track IV — Nooban (Instrumental) قطعه‌ی پایانی با نام «نوبان»، بدون کلام است اما پر از صدا. صدای نفس‌های آخر، یا شاید صدای بادهایی که هنوز ارواح را با خود می‌برند. پس از آشوب، پس از احضار، پس از فریادهای بابا زار… این قطعه، سکوتی است که از دل طوفان برمی‌خیزد. Nooban را می‌توان تصویر صوتی خلسه دانست؛ یا شاید نوعی تطهیر. این موسیقی، نه پایان ماجرا، بلکه گشودن دروازه‌ای‌ست به جهانی دیگر. با شنیدن آن، مخاطب تنها نیست؛ صدای زارها هنوز در پس‌زمینه‌ی ذهن زمزمه می‌کنند… The final track, “Nooban”, speaks without words — an instrumental closure to a journey drenched in darkness, chaos, and spiritual reckoning. It is the breath after the storm. The echo after the chants. Perhaps it is the sound of souls drifting, or winds whispering through an abandoned island. Nooban captures the trance — a sonic ritual of silence, weight, and aftermath. It doesn’t mark the end… but opens a door to something beyond.